6. edycja festiwalu / jak tworzyć taniec w kulturze masowej? / co to dziś znaczy tańczyć? / inspiracje, konteksty, emocje, przestrzeń i pole działania nowego tańca / jaka jest współczesna choreografia: w systemie i wobec systemu / nowe polityczne, wielokulturowe, społeczne, artystyczne, multimedialne konteksty tańca

Po dziesięciu latach festiwalowych prezentacji: neoklasycyzmu, sztuki narracji, minimalizmu, sztuki multimediów, nowego teatru tańca, konceptualizmu i sztuki krytycznej lat 90-tych, po

eksploracji cielesności nieestetycznej wersji estetycznej sztuki, po buncie artystów przeciwko zastanym regułom, znów zastanawiamy się, jakie są najnowsze i najciekawsze tendencje i kierunki światowej sztuki tańca. Jak się dziś tańczy? jak tworzy taniec?

Choreografowie zaproszeni na 6. edycję festiwalu ciało_umysł nie wabią technologią, nie eksperymentują, nie tworzą nowych technik, nie zamierzają szokować. Po prostu uświadamiają nasze społeczne uwikłanie, a obecne w spektaklach konceptualne idee, są silnie osadzone w kontekście rzeczywistości. Penetrują popkulturową formę i jej znaczenie, a dzięki ich indywidualnej wrażliwości, poddają artystycznej „obróbce” wizualne i mentalne klisze kultury masowej. Komunikują się za pomocą znanych znaków kulturowych a ich progresywność polega na bardzo osobistym języku. Cécile Proust „tańczy” wykład, Jérôme Bel „wykłada” zamiast tańczyć, TWO FISH „dzieli się” z nami intymną przestrzenią, Dziemaszkiewicz czy Good Girl Killer odnajdują swoją tożsamość w identyfikacji z kulturą klubową, Boyzie Cekwana rozbija nasze utarte wyobrażenia o afrykańskiej kulturze, a Sasha Waltz pozwala nam doświadczać ciała przez kalejdoskop jego wyrazistych znaczeń - poznawać polityczne, historyczne, ekonomiczne i społeczne kody.

To korzystanie /często ironiczne/ z wzorów popkultury, przełożone na choreograficzny, czytelny język ciała, dotyczy sytuacji, dylematów współczesnego człowieka: zachwiania wartości, relatywizmu moralnego, poczucia zagrożenia i jest odzwierciedleniem naszego trudnego do zdefiniowania czasu.

Precyzyjne, obfitujące w liczne zaskoczenia obrazy prowokują do zastanowienia się nad dzisiejszym kształtem nowej kultury, a przyjemność oglądania tańca, jakże zmysłowej formy ekspresji, przenosi się także w sferę kulturowej i społecznej refleksji.

Edyta Kozak